Łowienie ryb? Zawsze miej ze sobą VISpas Bardzo dużo wód z kartąVISpas Holandia jest rajem dla wędkarzy. W porównaniu z innymi krajami mamy bardzo dużo wód połowowych, do łowienia w większości z nich upoważnia VISpas. VISpas tworzy wraz z Wykazem Wód Połowowych (Lijsten van Viswateren) pisemne zezwolenie.

Nawet 10 lat pozbawienia wolności i grzywna w wysokości do miliona bahtów (ok. 124 000 zł) - taka kara grozi tajskiemu turyście, który na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikował zdjęcie siebie na rafie koralowej. Rafa koralowa jest niezwykle ważna. Utrzymuje przy życiu około 1/4 wszystkich organizmów morskich, pomaga w produkcji tlenu w oceanie, a także przechwytuje dwutlenek węgla. Niestety przez ostatnie kilkadziesiąt lat ubyło jej aż o połowę. Wpływ na to miały zanieczyszczenie wody, łowienie zbyt dużej ilości ryb oraz zmiany klimatu. Żeby zapobiec jej dalszej degradacji, część koralowców objęta jest ochroną. Okazuje się jednak, że nie każdy respektuje to prawo. Ostatnio głośno zrobiło się o pewnym turyście, który opublikował zdjęcie siebie na rafie koralowej. Tajlandia. Turysta zrobił sobie zdjęcie na rafie koralowejW połowie lutego Wisutr Rattanasathian opublikował na swoim profilu w mediach społecznościowych zdjęcie, na którym siedzi na rafie koralowej przy Koh Khram Noi. Zdjęcie 45-latka błyskawicznie obiegło sieć, docierając do Departamentu Zasobów Morskich i Przybrzeżnych w Tajlandii. Sprawa została zgłoszona na policję. Według urzędnika, który złożył skargę, rafa koralowa przedstawiona na zdjęciu Rattanasathiana to Porites Lutea - gatunek koralowca kamienistego z rodziny Poritidaektóry, który jest chroniony przez tajskie prawo.⁣Mężczyzna został oskarżony o stwarzanie ryzyka dla zagrożonego gatunku. Jeżeli sąd orzeknie, że 45-latek jest winny, będzie mu grozić kara nawet 10 lat pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości miliona bahtów, czyli około 124 000 także: Fala przebiła szybę promu i woda wpadła do środka. Wśród pasażerów są ranni [WIDEO]Turysta powiedział, że nie zamierzał uszkodzić rafy. Dodał, że był pewien, że siedzi na skale. Przyznał również, że choć zdjęcie opublikował dopiero niedawno, to zostało zrobione w ubiegłym roku.

Kolorowe kaskady owoców i warzyw, których nazw nie sposób spamiętać, kopce wonnych przypraw, wiadra pełne krewetek, potężne tusze egzotycznych ryb wepchnięte pomiędzy bryłki lodu. Ktoś zachwala towar, ktoś macha ręką szeroko się przy tym uśmiechając, ktoś z wdziękiem baletmistrza lawiruje pośród przechodniów, ściskając w ręku miskę parującej zupy. Z boku na pustym stole, nie bacząc na przelewający się wokół gwar, śpi kilkuletnie dziecko. Bazar to świat. Przyciąga z magnetyczną siłą, obiecuje więcej niż jesteś w stanie sobie wyobrazić, a potem robi wszystko, abyś bez końca błądził po jego krętych ścieżkach. Takich światów są w Tajlandii setki, tysiące, miliony. Ale nawet w tej nieprzebranej mnogości ten uznać trzeba za wyjątkowy. Czarujące lokalne targi Talad Rom Hop – Rynek Złożonych Parasolek wypełza z targowych hal, biorąc we władanie pobliską linię kolejową. Biegnące pośród straganów tory giną pod stosami wszelakiego towaru. Tuż obok na niskich zydelkach przysiedli handlarze. Naraz codzienną krzątaninę przerywa ostry jak smagnięcie batem gwizd. Zza zakrętu wytacza się pociąg. Rozpięte nad torowiskiem markizy nikną jedna po drugiej. Kupcy powolnym ruchem zgarniają towar – ale tylko ten, który leży bezpośrednio na szynach. Same podkłady kolejowe nadal w wielu miejscach przypominają stragan. Tymczasem wolno sunie naprzód. W oknach turyści, błyskają flesze aparatów. Wagony przetaczają się dosłownie kilkanaście centymetrów od kupieckich zydelków. A kiedy już przejadą, targ za nimi wraca do poprzedniego kształtu niczym morze po przejściu statku. Znów pojawiają się markizy, kosze z owocami i słodyczami wracają na szyny. Do następnego razu. Foto: Materiały prasowe Pociąg przejeżdża tędy kilka razy dziennie. - Przyznam szczerze, że kiedy po raz pierwszy usłyszałem o tym targowisku, nie mogłem uwierzyć, że naprawdę istnieje. Do czasu, gdy nie zobaczyłem filmiku w Internecie. Postanowiłem, że przy najbliższej okazji zobaczę to na własne oczy. Rynek Złożonych Parasolek od Bangkoku dzieli niespełna 70 kilometrów. Turyści zaglądają tutaj stosunkowo często a mimo to bazar nie zatracił swojego pierwotnego charakteru. Tymczasem unikatowych miejsc, w których możemy podejrzeć codzienne życie, nierzadko uświęcone wielowiekową tradycją, jest w Tajlandii całe mnóstwo. Foto: Materiały prasowe Zostańmy jeszcze przez chwilę w okolicach Bangkoku. 60 kilometrów na zachód od miasta zajrzeć możemy na kolejny targ – tym bardziej niezwykły, że handel w dużej części prowadzony jest tam z pokładu łodzi. Około piętnastej na alejkach po obydwu stronach kanału panuje jeszcze względny spokój. Na palnikach grzeją się garnki z lokalnymi potrawami. Tu i ówdzie pokłady obsiedli pierwsi goście, którzy z niewielkich miseczek wybierają noodles i niewyobrażalnie ostrą zupę. W popołudniowym słońcu skrzą się rozłożone na łodziach bukiety kwiatów i owoców. Obok pływający salon masażu. Przechodnie zaglądają też do sklepików na nabrzeżu. Można w nich kupić pamiątki, ręcznie farbowane płócienne bluzki i spodnie, lokalne potrawy. Z każdą minutą tłum gości będzie gęstniał. Pływający targ w Amphawie na dobre zaczyna rozkwitać po południu i tętni życiem w weekendy, aż do wieczornego zamknięcia. Osiedle przez wieki zamieszkiwała społeczność kupców. Swoje towary przewozili właśnie łodziami – po pierwsze były one pojemne, po drugie stanowiły najszybszy w okolicy środek transportu. Dziś Amphawa, podobnie jak Talad Rom Hop stała się turystyczną atrakcją. Na szczęście jednak nie przeobraziła się w skansen, który trwa wyłącznie po to, by stanowić egzotyczne tło dla pamiątkowych fotografii. Klienci się zmieniają, ale handel i cała związana z tym otoczka toczy się jak przed wiekami. Goście, którzy nie chcą się ograniczyć do zjedzenia lokalnych potraw i zakupu pamiątek, mogą się wybrać na rowerową przejażdżkę po okolicy, zajrzeć do świątyni Wat Bang Kung, albo wybrać rejs rzeką Maeklong. Foto: Materiały prasowe Tymczasem wracamy do Bangkoku. Szybki lunch przy jednym z ulicznych straganów (street food w tajlandzkiej stolicy nie ma sobie równych!) i znów jesteśmy na wodzie. Zadaszona łódź tnie wodę potężnej rzeki Chao Phraya, pokonuje śluzę i po chwili kluczy w bocznych kanałach. Mijamy eleganckie wille i ubogie domki na palach, na brzegu wyleguje się potężny jaszczur zwany „wodnym monitorem”, odziani w pomarańczowe szaty mnisi karmią ryby. Wpływamy w kolejną zaciszną odnogę. Gdzieś tam czeka na nas pani Tam Piyawadi Jantrupon, która prowadzi lekcje gotowania tradycyjnych tajskich potraw. Jakich? Oto pikantna zupa z krewetek, a to smażone kawałki kurczaka zawinięte w liście pandanusa, a to znów kurczak satay w sosie z orzeszków. Na razie oglądamy je na kolorowych zdjęciach zamieszczonych na stronie internetowej. Niebawem sami sprawdzimy, czy trudno je przyrządzić, a przede wszystkim – jak smakują.. Foto: Materiały prasowe Dobijamy do niewielkiego pomostu. Gospodyni wita nas przy bramie swojego domu i prowadzi do niewielkiego ogrodu. Wokół roznoszą się aromaty ziół, a ona opowiada o każdym z nich. To stąd pochodzą przyprawy używane w tutejszej kuchni. Chwilę później stajemy przy palnikach niewielkich kuchenek i krok po kroku staramy się wykonywać kolejne polecenia. Z chaosu składników powoli wyłaniają się kolejne potrawy. Kilka godzin mija niepostrzeżenie. A efekt? Pewnie daleki od ideału, ale kurs z powodzeniem można uznać za zaliczony. Barwy natury - Dlaczego pojechaliśmy akurat tam? Ciepłe morze i piękne plaże poznaliśmy podczas wcześniejszej wyprawy do Tajlandii. Teraz chcieliśmy posmakować czegoś innego: trochę zabytków, ale też zwykłego, miejscowego życia. No i odpocząć od tłumów – przyznaje Ania, która wraz z mężem jeździła trochę po południowo-wschodniej Azji. Odwiedzili też Sukhotai. Położona na północy prowincja ma dla historii kraju znaczenie fundamentalne. To właśnie tam narodziło się pierwsze tajskie królestwo. Do dziś można tam podziwiać pozostałości dawnej stolicy – fragmenty świątyń i pałacu, monumentalne posągi Buddy. Kompleks znajduje się w rozległym parku na terenie miasta Sukhotai. Sporo frajdy sprawia przemieszczanie się po nim wynajętym rowerem. Foto: Materiały prasowe Tłumów brak. Sukhotai to nie tylko chwalebna historia. - Kiedy już się tam dotrze, warto na chwilę wyjechać z miasta i zobaczyć, jak żyje się w okolicznych wioskach – zachęca Ania. Chociażby w Ban Na Ton Chan, gdzie mieszkańcy praktykują znaną od pokoleń technikę farbowania wełnianych tkanin w... błocie o różnych odcieniach. Powstaje ono wyłącznie z naturalnych składników, na przykład owoców hebanowca, pozwalających uzyskać kolor czarny. W innych wioskach północnej Tajlandii znajdziemy też manufaktury, gdzie farbuje się na niebiesko. Barwnik pozyskiwany jest z liści indygowca barwierskiego. Najpierw moczy się w je w roztworze z dodatkiem gipsu tak długo, aż sfermentują. Woda, w której są zanurzone przybiera kolor jasnożółty, zaś po utlenieniu wpada w ciemny błękit. Ciecz zostaje przelana do kadzi, w których będą zanurzane kawałki płótna. Ale najpierw trzeba je do tego przygotować. Foto: Materiały prasowe Materiał obwiązuje się niewielkimi rzemykami, wypycha szklanymi kulkami, spina klamerkami. Wszystko po to, by poszczególne jego fragmenty zabarwiły się w różnym stopniu, bądź nie zabarwiły się wcale. Pożądany wzór można też uzyskać odciskając na płótnie stemple zanurzone w wosku. Wszystko zależy od warsztatu i wioski. Tak spreparowane płótno ląduje w kadzi z barwnikiem, a potem jest suszone na powietrzu. Po godzinie szal, czy bluzka są gotowe. Farbowanie płótna można nie tylko obserwować, ale też samemu zabrać się do pracy – oczywiście pod czujnym okiem miejscowych. Podobnych warsztatów w tajskich wioskach organizuje się całkiem sporo. Tak więc chętni spróbują swoich sił w tkaniu na używanych od wieków krosnach, malowaniu porcelany, a nawet zbieraniu z pól ryżu (kto w Polsce wie, że nie trzeba przy tym brodzić po kostki w wodzie? Przed rozpoczęciem ryżowych żniw, pola są osuszane). Ciekawym doświadczeniem jest również rowerowa wycieczka pośród plantacji palm kokosowych wokół „Ban Takian Tian, the Coconut Village” w prowincji Chongburi. Podczas przejażdżki zobaczymy, jak żyją pracujący na plantacjach mieszkańcy oraz w jaki sposób pozyskiwane jest mleczko kokosowe do wyrobu całej gamy lokalnych specjałów, na przykład kokosowej kawy, której będziemy mogli spróbować na miejscu. I znów: otwarcie na ruch turystyczny nie jest równoznaczne z przemianą wiosek w skanseny. Mieszkańcy nie porzucili tradycyjnych zajęć, a jedynie znaleźli dodatkowe źródło dochodu. Z korzyścią dla obydwu stron. Foto: Materiały prasowe Ludzie z morza Zdjęcie robi niesamowite wrażenie. W prześwietlonej słońcem błękitnej toni unoszą się dwaj mężczyźni. W dłoniach trzymają zaostrzone bambusowe tyczki, jeden z nich zarzucił na ramię sieć. Wygląda to trochę tak, jakby kroczyli po dnie, całkowicie zespoleni z morzem. Oto Mokeni, zwani też Morskimi Cyganami. Można ich spotkać na wyspie Koh Lanta położonej na Morzu Andamańskim, choćby w wiosce Sangka U. Mają swój język, zwyczaje, wierzenia. Nikt tak do końca nie wie, kiedy i w jaki sposób pojawili się na południu Tajlandii. Według najbardziej prawdopodobnej hipotezy, przywędrowali z Malezji. Kiedyś prowadzili koczowniczy tryb życia. I choć na Koh Lanta zdołali zapuścić korzenie, pozostają wierni praktykowanej od stuleci profesji. Trudnią się połowem ryb, zaś sztukę tę opanowali do perfekcji. - Podczas wakacji na południu Tajlandii, byliśmy w jednej z ich wiosek. Proste drewniane chaty na palach, stojące częściowo w morzu. Inny świat. Trudno go poznać, pewnie też do końca zrozumieć. Zobaczyć: na pewno warto – mówi Ania. Foto: Materiały prasowe Kolejna fotografia, i znów piorunujący efekt. Z morza, które mieni się błękitem i zielenią sterczy wapienna maczuga opleciona skrawkiem lądu. U jej nasady wyrasta długi, wielobarwny ogon. Dachy zielone, czerwone, niebieskie – gęsta masa domostw tu i ówdzie przerywana drewnianą nitka przystani. Na wodzie kołyszą się łodzie. To z kolei Koh Panyee w Zatoce Phang Nga – rybacka wioska, której historia sięga XVIII stulecia. Na stałe mieszka tutaj około 1500 osób. Duża ich część, tak jak przed wiekami, trudni się połowami. Zdjęcie z lotu ptaka pozwala uzmysłowić sobie, jak niezwykłym pomysłem było zbudowanie osiedla w takim miejscu. Unikatową atmosferę tego miejsca poczujemy jednak dopiero zagłębiając się w labirynty krętych ulic, gubiąc pośród posadowionych na palach domów, podziwiając miejscowy meczet (w wiosce mieszka społeczność muzułmańska), wreszcie docierając do piłkarskiego boiska, które trzy dekady temu miejscowi chłopcy zbudowali sobie wprost na wodzie, w oparciu o konstrukcję ze starych rybackich sieci i kawałków drewna. Można powiedzieć: wydarli je morzu. I właśnie to zdanie najpełniej oddaje specyfikę życia na południu Tajlandii. Morze jest tutaj właściwie wszędzie. To ono nadaje rytm ludzkiemu życiu, wyznacza jego horyzont. Nawet jeśli na chwilę stracimy je z oczu, nie pozwoli o sobie zapomnieć. Tak jest w Krabi, gdzie jego chłodny oddech wdziera się się do miasta, niesiony przez wody rzeki Pak Nam, prześlizguje się po napęczniałych od żaru zaułkach, miesza z ciężkim całunem zapachów, który spowija targ Maharaj i wyciąga nad samo nabrzeże, skąd widać już zabudowania wyspy Koh Klang – domu dla pięciu tysięcy muzułmańskich mieszkańców. Foto: Materiały prasowe Tajscy buddyści oraz muzułmanie, żyją tu w zgodzie od pokoleń. Wyprawa na ich ziemię zajmuje zaledwie kilkanaście minut, a jest trochę jak podróż w czasie. Gwar miasta szybko ginie w ostępach namorzynowego lasu, który raptem otwiera się na posadowioną na palach wioskę. Można odnieść wrażenie, że rytm życia tutejszej społeczności nie zmienił się zbytnio od stuleci. Rybacy zdecydowali się jednak nieco uchylić przed przyjezdnymi drzwi do swojego świata. Warto wybrać się w taka podróż, by zobaczyć jak mieszkają, w jaki sposób budują swoje łodzie, jak łowią ryby i kraby. Niektórych rzeczy można spróbować samemu, na chwilę wejść w ich buty. Turyści, którzy tak właśnie zrobili, zgodnie podkreślają, jak bardzo pouczające ot doświadczenie. Bo podróżowanie nie powinno się przecież ograniczać się do spędzania czasu na plaży... A Tajlandia to nie tylko zabytki i morze, ale też fascynujący ludzie.

łowienie ryb w tajlandii